قلعه تاريخى

در قسمت شرقي شيخ عامر و بر بالاي تپه اي به ارتفاع سي متر قلعه بسيار محكم و قديمي وجود دارد كه شامل چند حيات تودرتو ، برج ها واتاق هاي زيبا بوده است كه دور تا دور قلعه را پوشانده بودند . كدخداياني كه به حكومت مي رسيدند در اين قلعه بر مردم حكومت مي كردند و اداره شيخ عامر و منطقه را بدست مي گرفتند .
اين قلعه ابتدا توسط گبرنشينان بنا شده است كه در حدود 700 سال قبل و بعد از بيرون راندن گبري ها از اين سرزمين ، يكي از خوانين اشكنان به نام نجف قلي خان كه قبلا نام ايشان را در قسمت تاريخچه ذكر كرديم اين قلعه را مرمت و بر منطقه حكومت كرد . سپس به ترتيب كساني كه به حكومت مي رسيدند اين قلعه را به نوعي مرمت مي كردند .
از مهمترين كساني كه قلعه را مرمت كرد و توسعه داد حاجي عبدالرحمان بود ( كه شرح حال وي در تاريخچه ذكر شده است) . اين قلعه تا زمان غلام حسين پابرجا و به همان زيبايي گذشته بوده است ، اما در زمان غلام حسين به دلايلي كه ذكر شد توسط ماموران دولت رضا خان پهلوي به آتش كشيده شد و بخش هايي از آن ويران شد ، اين قلعه دو بار هم در زمان حاجي عبدالرحمان توسط قوام به توپ بسته مي شود ، هم اكنون قسمت هايي از اين قلعه تاريخي باقي مانده است .

آثار تاريخى ديگر

از ديگر آثار باستاني قنات مي باشد و چند اسياب كه در زمان نه چندان دور مشغول به كار بوده است . آب چشمه كوه كه هنوز هم جريان دارد در گذشته به وسيله جدول هاي هدايت كننده آب (كه قسمت هايي از اين جدول ها هم اكنون باقي مانده است) ، از كوه تا صحرا هدايت مي شده است تا براي كشت مورد استفاده قرار گيرد .
قلعه گبري نيز وجود داشته كه نشانگر سكونت آنان در اين منطقه مي باشد و هنوز سنگ ها و ساروج هاي باقي مانده از اين قلعه در كوه كت وجود دارد .
از جمله آثار تاريخي ديگر مسجدي است كه توسط حاجي عبدالرحمان ساخته شده است كه با مرمت هايي كه از آن زمان تاكنون انجام گرفته است هنوز پا برجاست و مردم براي نماز به آنجا مراجعه مي كنند . قدمت اين مسجد طبق سنگ نبشته با قيمانده از آن به سال 1251 قمري يعني حدود 180 سال قبل بر مي گردد .
قديميترين آب انبار هايي هم كه وجود دارد توسط حاجي عبدالرحمان و از ساروج ساخته شده كه از آن زمان تا كنون باقي مانده است و مورد استفاده قرار مي گيرد .

طرز ساخت ساروج : ساروج ماده بسيار محكمي مي باشد كه مي توانيم آن را جايگزين سيمان امروزي بناميم . براي ساخت آن ابتدا كود حيوان و گل و آب مخلوط مي كردند ، سپس قالب مي گرفتند و در آفتاب مي گذاشتند تا خشك شود . پس از آن قالب هاي ساخته شده را در ميان تل بزرگي از بوته ها قرار مي دادند و آتش مي زدند ، بعد از گذشت يكي دو ماه و خاموش شدن آتش ، ساروج آمده استفاده مي شد . طرز كار استفاده از ساروج همانند سيمان مي باشد . از ساروج بيشتر در ساخت آب انبار و همچنين ساخت ديواره چاه ها استفاده مى كردند .

با تشکر از خانم هاشمپور که در تهیه مطالب تاریخچه وآثار تاریخی با ما همکاری نمودند.